Witaj!
Wczoraj byłam świadkiem takiego zdarzenia. Robiłam zakupy w
popularnym markecie. Pojawiła się już młoda kapusta, nabrałam chęci na soczystą
surówkę więc kupiłam. Zewnętrzne liście zawsze odpadają prawda?
Super, jeśli można
je zostawić w sklepie, jeśli nie masz w ogrodzie kompostu :). No i właśnie, tu zaczyna się historia, pewna
starsza pani zapytała panią z obsługi, czy może sobie wziąć parę tych
pozostawionych liści. Pani
odpowiedziała, że - nie – oczywiście. Kobieta prosi błagalnym
głosem, że potrzebuje tylko ze trzy i może zapłacić, pani dalej na cały sklep,
że nie da się bo liści nie sprzedajemy więc kasa tego nie przepuści! Klienci, którzy byli świadkami tej rozmowy
ujęli się za starszą panią i mówią, - przecież i tak wyrzucicie te liście, ale
ten argument nie przemawia do pani z obsługi, nie da się, nie mogę i tyle.
W
tym momencie pomyślałam, że nieopatrznie zostawiłam ze dwa liście w kartonie!
Już w pierwszym odruchu chciałam po nie wrócić i dać tej kobiecie ale jednak się
powstrzymałam, kiedyś zrobiłabym tak bez wahania.
Poradzili pani, żeby kupiła
sobie całą kapustę i po sprawie. Spotkałyśmy się przy kasach, pani była przy
następnej kasie, za mną i pyta kasjerkę ile kosztuje cała kapusta, 3,99 , - o,
to nie biorę, jestem sama, nie zjem całej. Odeszła, patrzę na nią i podeszłyśmy
do siebie, najpierw myślałam, że może karmi swojego królika czy coś ale nie, pani
potrzebowała tych liści leczniczo, przykłada sobie na obolałe nogi bo ma
zapalenie żył .
Wyszłyśmy ze sklepu i tam oberwałam kilkanaście liści dając tej
pani, oczywiście chciała mi płacić! Z płaczem pożaliła się, że niedawno
straciła córkę, - miała tylko pięćdziesiąt osiem lat i odeszła! Teraz jestem
sama! – mówi, i nogi mnie bolą i nikt się o mnie teraz nie troszczy!
I tak sobie myślę, gdzie zaszliśmy w ostatnich latach? Z
jednej strony piękny kolorowy świat, zakupy całą dobę, mnóstwo świateł, neonów,
zdrowe jedzenie, sylwetka fit,piękno sztucznych piersi, ust, modelki celebrytki
zarabiające miliony, cały ten blichtr a gdzie w tym wszystkim pojedynczy mały
człowiek? Gdzie podziała się ludzka wzajemna pomoc i zrozumienie? Utonęła w
morzu przepisów, nakazów, zarządzeń jak mamy żyć i funkcjonować. I stało się to na przestrzeni jednego
pokolenia! To chyba dobrze się nie skończy.
Tak trochę gorzko dziś, sorry.